De asielproblemen bij de buren

De asielproblemen bij de buren

Opnieuw slapen asielzoekers buiten voor de poorten van het aanmeldcentrum in Ter Apel. Asieldeskundigen zeggen deze week dat we terug bij af zijn. De hele asielketen zit nog steeds vast: er is te weinig plek om aan te melden, in asielzoekerscentra is het ook te vol en dat komt weer omdat mensen die een verblijfsvergunning hebben gekregen niet naar een huis kunnen. Zijn er ook zoveel problemen met asiel in de landen om ons heen? In deze podcast maken we een rondje langs België, Duitsland en het Verenigd Koninkrijk. In alle drie de landen merken ze dat er in heel Europa minder mensen asiel aanvragen. In België slapen daardoor voor het eerst geen mannen op straat in Brussel. De Duitsers verspreiden asielzoekers over het hele land en ondanks dat dat goed gaat is de asieldiscussie springlevend. En in het Verenigd Koninkrijk worstelt de regering met de bootvluchtelingen die maar niet ophouden. In deze aflevering gebruiken we cijfers uit 2025. Hier nog even op een rij. Er komen in heel Europa een kwart minder asielaanvragen binnen dan het jaar ervoor. In Nederland vroegen 24.073 mensen voor het eerst asiel aan, dat zijn 1,34 asielaanvragen per 1000 inwoners. In België waren dat 27.500, dat betekent 2,33 aanvragen per 1000 Belgen. In Duitsland melden 113.170 asielzoekers zich voor het eerst aan, 1,36 asielaanvragen per 1000 inwoners. En in het Verenigd Koninkrijk kwam het totaal op 100.625, dat komt neer op 1,43 aanvragen per 1000 inwoners. Dit gaat om asielaanvragen, een kleiner deel van deze mensen krijgt ook daadwerkelijk een verblijfsvergunning. De cijfers in heel Europa vind je hier. (https://www.vluchtelingenwerk.nl/nieuws-en-kennis/cijfers-over-vluchtelingen/cijfers-over-vluchtelingen-in-europa) Reageren? Mail naar dedag@nos.nl [dedag@nos.nl] Presentatie & montage: Marco Geijtenbeek Sprekers: Roemer Ockhuijsen, Charlotte Waaijers, Arjen van der Horst Redactie: Lisa Konings Eindredactie: Judith van de Hulsbeek

Het onuitputtelijke succes van ziekenhuisseries

Ziekenhuisserie The Pitt zorgt de afgelopen tijd voor kijkcijferrecords en een reeks aan prijzen. Het ziekenhuisgenre staat weer volop in de belangstelling. Want ook de Amerikaanse zender CBS komt weer met een ziekenhuisserie, opnieuw een spin-off van Grey's Anatomy. Van spectaculaire reddingsacties, bloederige ingrepen tot liefdesdrama's tussen chirurgen en arts-assistenten: ziekenhuisseries zijn al tientallen jaren een succesformule op televisie. Waarom blijven mensen daar massaal naar kijken? In deze podcast verklaart tv-recensent Alex Mazereeuw het succes van series als The Pitt, ER, Grey's Anatomy, Scrubs en Dag & Nacht. "Er is een constante stroom nieuwe patiënten, verhaallijnen, je hebt heel veel drama om mee te werken", zegt hij. Daarbij heeft het, volgens Mazereeuw, "iets comfortabels heeft om te kijken naar mensen die weten wat ze doen." Mazereeuw dat de series van nu gedurfder en een stuk grafischer zijn dan vroeger. "Vroeger was het allemaal iets keuriger, mocht er niet te veel bloed te zien zijn bijvoorbeeld. Nieuwe series verschijnen op streamingdiensten, daar zijn er minder regels". En hoe realistisch zijn dit soort series eigenlijk? Wat herkennen artsen uit hun eigen werk? Volgens spoedeisende hulp arts Yara Basta komen nieuwere series behoorlijk in de buurt van de realiteit. "Je hebt een Grey's Anatomy en dat is allesbehalve realistisch, maar wel een heerlijke soap. En je hebt The Pitt en dat is heel realistisch. Dat is een feest van herkenning", aldus Basta. Wel ziet ze dat er soms patiënten binnen komen die door de series verkeerde verwachtingen hebben. "Er komt niet voor elke snee een plastisch chirurg naar de Eerste Hulp om te hechten." Reageren? Mail dedag@nos.nl Presentatie en montage: Bart Tuinman Redactie: Rosanne Sies Eindredactie: Judith van de Hulsbeek

De patronen bij extreme kindermishandeling

Opnieuw komt een extreem gewelddadige zaak van kindermishandeling naar buiten. In Stadskanaal worden twee moeders verdacht van het langdurig mishandelen, opsluiten en vernederen van hun kinderen. Volgens klinisch psycholoog Leony Coppens gaat het om een vorm van kindermishandeling waar in Nederland te weinig kennis over is. In de Verenigde Staten wordt gesproken van child torture, kindermarteling. "Het is belangrijk dat we onderscheid maken tussen deze vorm van kindermishandeling en andere vormen", aldus Coppens. Het gaat over systematisch en doelbewust geweld tegen kinderen, "waar vaak een sadistisch aspect aan zit". Evelien maakte het als kind mee. Ze werd opgesloten, moest uren in de kou naakt op het dak staan en kreeg soms dagenlang geen eten. "Iedereen zat lekker te eten aan tafel. Dan mocht ik niet mee eten en moest ik toekijken". In de podcast vertellen Leony Coppens en ervaringsdeskundige Evelien waarom zij meer aandacht vragen voor deze vorm van mishandeling. Welke patronen zien zij terug in kindermishandelingszaken zoals in Stadskanaal? Waarom blijft deze vorm van geweld vaak lang onzichtbaar? En wat doet dit geweld met een kind? Reageren? Mail dedag@nos.nl Presentatie en montage: Bart Tuinman Redactie: Rosanne Sies Eindredactie: Judith van de Hulsbeek

OPROEP: voor onze correspondent... Arjen van der Horst (Verenigd Koninkrijk))

In onze serie Van onze correspondent is het Verenigd Koninkrijk aan de beurt. Koning Charles, de kwakkelende premier Starmer, scones, de droge humor en de altijd beleefde Britten. Correspondent Arjen van der Horst duidt het voor de NOS vanuit Noord-Ierland, waar hij woont met zijn gezin. Eerder werkte hij ook als correspondent in de VS. Heb je vragen aan hem, stuur die dan vandaag nog naar dedag@nos.nl en wie weet hoor je het antwoord binnenkort in Van onze correspondent.

Als je middenin een ebola-brandhaard zit

Sinds ebola in de jaren zeventig voor het eerst opdook zijn er al bijna twintig grote uitbraken geweest. Altijd in Afrikaanse landen. Momenteel zijn er grote zorgen over een uitbraak in Congo met een variant waar nog geen vaccin voor is. Anna Simon is internist en werkte sinds 2014 bij verschillende ebola-uitbraken in Congo en Sierra Leone. Zaterdag gaat ze opnieuw naar Congo. In de podcast vertelt ze over de horror van ebola die zij recht in de ogen heeft gekeken, maar ook over de lichtpuntjes en de inmiddels verbeterde methodes om de ziekte in te dammen.  Bram Vermeulen is journalist bij de VPRO en voormalig Afrika-correspondent van de NOS. Hij deed in 2019 verslag van een grote ebola-uitbraak in Congo en de 'colletieve staat van paranoia' waar inwoners toen in verkeerden. Er was veel wantrouwen, met name naar Westerse artsen en de WHO.  Zelf kwam hij bij het passeren van de grens overigens ook onmiddellijk in 'een staat van ebola' terecht.  Reageren? Mail dedag@nos.nl Presentatie en montage: Elisabeth Steinz Redactie: Marco Geijtenbeek en Max Smedes N.B. In de podcast is een deel te horen van een reportage die de BBC in 2014 maakte. De gehele reportage vind je hier [https://www.youtube.com/watch?v=2Qk1czZbVCo].