Veroordeeld
Rick groeide op zonder ouders. Zijn moeder was drugsverslaafd en zijn vader was een Hells Angel die moorden op zijn geweten heeft. Zijn oma deed haar best hem liefdevol op te voeden, maar haar huis werd door familie als opslagplek gebruikt voor tassen met geld of pistolen. Rick had al vroeg door dat een normale, onbezorgde kindertijd er niet in zat voor hem. Met vrienden pleegde hij inbraken en straatroven in Purmerend en Amsterdam, hij deed na wat zijn omgeving deed. Hij besloot op tijd dat dit het hem niet waard was. Lees hier het interview met Veerle en Remi in de Volkskrant: https://www.volkskrant.nl/cs-bcdf0a09/
94 jaksot
Kommentit
5Indrukwekkend verhaal goed bezig Rickey 💪🏻💪🏻💪🏻
De gedachte dat “je altijd een keuze hebt” klinkt stoer, maar is vooral een comfortabele leugen van mensen die nooit hebben hoeven overleven. Wie opgroeit met 10–0 achterstand kiest niet “anders” die probeert simpelweg te blijven drijven met het beperkte repertoire dat hij heeft meegekregen. Door verantwoordelijkheid bij het slachtoffer te parkeren, houden we het systeem precies zo scheef als het al was.
Want waar moet je kiezen om normaal te gaan doen? Op je 16e, je 20ste? En wat is ‘normaal’ dan? En hoe doe je dat met 10-0 achter? Pas als we erkennen dat omgeving, kansen en sociale steun de echte variabelen zijn, kunnen we iets oplossen in plaats van blijven moraliseren.
Het is alsof je een kind zonder zwemdiploma met een paar kilo baksteen in het diepe gooit en verwacht dat hij zichzelf daaruit redt en in schoolslag naar de kant zwemt en als hij verzuipt zeggen: je had een keuze.
Wat een indrukwekkend gesprek. Wat een intelligente man. Ik weet zeker dat hij met zijn levenservaring en inzichten veel jongeren kan helpen om de juiste keuzes te maken. Hopelijk helpt het hem tegelijkertijd om zijn eigenwaarde en het geloof in zichzelf weer terug te vinden.
Indrukwekkend verhaal goed bezig Rickey 💪🏻💪🏻💪🏻
De gedachte dat “je altijd een keuze hebt” klinkt stoer, maar is vooral een comfortabele leugen van mensen die nooit hebben hoeven overleven. Wie opgroeit met 10–0 achterstand kiest niet “anders” die probeert simpelweg te blijven drijven met het beperkte repertoire dat hij heeft meegekregen. Door verantwoordelijkheid bij het slachtoffer te parkeren, houden we het systeem precies zo scheef als het al was.