اعتراف به تنهایی

نوروز متناقض؛ در میان بیم و امید

نوروز امسال با همه سال‌ها فرق داشت. نوروزی پر از بی‌خبری، غم و نگرانی… در کنار امید. یه پارادوکس عجیب از حال بد و امید؛ حالی که خیلی از ما ایرانی‌ها تجربه کردیم. این اپیزود، تجربه‌ی منِ فرید امینه، از جاده‌ای که زیبا بود… اما هیچ‌کدوم از زیبایی‌هاش یادم نموند، چون فکرمون پیش عزیزامون در ایران بود. نوروز پارادوکسِ بیم و امید. با هم می‌شنویم: بهزاد لیتو و تامارا - ایران من دنی خرسندی - مهاجرت (محمدرضا شجریان) سپهر - دی Paolo Nutini – Iron Sky

گریه کن اما خاموش نشو

هشدار: شنیدن این اپیزود برای همه مناسب نیست. امروز با گوش دادن به صدای تصاویر دلخراشی که در هفته‌های گذشته منتشر شد، از کشته‌شدگان و داغداران اعتراضات خونین دی‌ماه و حال وهوای کسانی که در ایران نبودند حرف میزنیم. با هم می‌شنویم: ایهام - بغض مدام شروین - ایرانم

خونه کجاست ؟‌

بعد از سال‌ها مهاجرت و جابه‌جایی، یه سؤال قدیمی بپرسیم؟ خونه دقیقاً کجاست؟ با هم می‌شنویم: Michael Kiwanuka - Black Man in a White World هومن اژدری - مهاجر گلسا - خونه

در آینه، خودت را می‌بینی؟

امروز از خودِ واقعی‌مون حرف می‌زنیم. از اون لحظه‌ای که جلوی آینه می‌ایستیم و می‌پرسیم « اون کسی که می‌خواستم بشم… چی شد؟» با هم می‌شنویم : علی عظیمی - همین الان Jorja Smith, Maverick Sabre - Loving You Tom Odell - When I Close My Eyes

اعتراف به تنهایی

در این اپیزود از تنهایی می‌گیم. از اینکه چطور ممکنه وسط شلوغ‌ترین جمع، هنوز احساس کنیم هیچ‌کس ما رو واقعاً نمی‌فهمه... با هم می‌شنویم: بمرانی - ولی هستم Apparat – Bad Kingdom (Lulu’s Version) Nick Cave & The Bad Seeds – Waiting For You فرهاد مهراد - مرد تنها