Veroordeeld
Rick groeide op zonder ouders. Zijn moeder was drugsverslaafd en zijn vader was een Hells Angel die moorden op zijn geweten heeft. Zijn oma deed haar best hem liefdevol op te voeden, maar haar huis werd door familie als opslagplek gebruikt voor tassen met geld of pistolen. Rick had al vroeg door dat een normale, onbezorgde kindertijd er niet in zat voor hem. Met vrienden pleegde hij inbraken en straatroven in Purmerend en Amsterdam, hij deed na wat zijn omgeving deed. Hij besloot op tijd dat dit het hem niet waard was. Lees hier het interview met Veerle en Remi in de Volkskrant: https://www.volkskrant.nl/cs-bcdf0a09/
94 episodes
Comments
15Waar op de lijn van -10 tot +10 denk je dat jij zat tijdens je jeugd? En denk je dat het aan de maatschappij is om ervoor te zorgen dat kinderen zoveel mogelijk rond het midden komen?
De gedachte dat “je altijd een keuze hebt” klinkt stoer, maar is vooral een comfortabele leugen van mensen die nooit hebben hoeven overleven. Wie opgroeit met 10–0 achterstand kiest niet “anders” die probeert simpelweg te blijven drijven met het beperkte repertoire dat hij heeft meegekregen. Door verantwoordelijkheid bij het slachtoffer te parkeren, houden we het systeem precies zo scheef als het al was.
Want waar moet je kiezen om normaal te gaan doen? Op je 16e, je 20ste? En wat is ‘normaal’ dan? En hoe doe je dat met 10-0 achter? Pas als we erkennen dat omgeving, kansen en sociale steun de echte variabelen zijn, kunnen we iets oplossen in plaats van blijven moraliseren.
Het is alsof je een kind zonder zwemdiploma met een paar kilo baksteen in het diepe gooit en verwacht dat hij zichzelf daaruit redt en in schoolslag naar de kant zwemt en als hij verzuipt zeggen: je had een keuze.
Wat een indrukwekkend gesprek. Wat een intelligente man. Ik weet zeker dat hij met zijn levenservaring en inzichten veel jongeren kan helpen om de juiste keuzes te maken. Hopelijk helpt het hem tegelijkertijd om zijn eigenwaarde en het geloof in zichzelf weer terug te vinden.
Ik heb zo goed als alle afleveringen geluisterd, maar deze raakt me het meest tot nu toe. Hij zegt zulke rake/ware dingen (over zichzelf, de daden, maar ook de samenleving, het onderwijssysteem, etc). Als we kinderen uit alle lagen van de samenleving echt kunnen geven wat ze nodig hebben, wat zou de toekomst er dan zoveel hoopvoller uitzien, wat veel thema’s betreft… En het eind vd podcast breekt mijn hart, maar ik snap het wel. Ik gun hem enorme fulfilment in het leven, zodat hij kan ‘helen’
Ik heb heel wat psychologen en psychiaters gezien. Maar wat jij verteld en uitlegt slaat de spijker op zn kop. Ik hoop echt dat je heel veel mensen kunt motiveren en helpen met jou inzicht. Wel wil ik je meegeven dat je jezelf best mag vergeven. Het is knap hoe je hieruit bent gekomen. Ik zeg het terwijl ik weet dat dat ongeveer het lastigste is wat er is. Maar je kan pas liefde geven als je van jezelf houdt. Liefde is ook loslaten. Zet hem op!
Ik vind Rick het mooi verwoorden ik ben nu 20 jaar en herken me erg in zijn verhaal, ik heb ook een aantal fouten gemaakt en kijk tegen een gevangenisstraf aan binnenkort. Het zijn de hulpverleners zoals hem nu die me motiveren de omdraai te maken. Je bent een soldaat rick!
Och Rick, lieve man. Mijn hart bloedt voor je. Dankjewel voor hoe je dit verteld hebt. Ik wens je alle goeds
Mooi gesprek... Toch een kanttekening bij het continuum die je opgeeft van welvarend meisje vs jongen zonder moeder... Sommige welvarend lijkende kinderen hebben heel afwezige ouders en worden emitioneel mishandeld of genegeerd en die hebben ook recht op hulp... Sommige gezinnen lijken goed maar zijn het helemaal niet... Terwijl andere arme gezinnen misschien wel een mooi opvangnet en luisterend oor kunnen bieden... Dus is wat kort door de bocht te denken in arm en rijk volgens mij...
Indrukwekkend verhaal goed bezig Rickey 💪🏻💪🏻💪🏻
Een van de beste gasten die jullie tot nu toe gehad hebben. Hele intelligente man die het heel duidelijk weet te vertellen, en waar je veel begrip voor hebt. Complimenten!
Rick, wat mooi dat jij door de hulp die je aan anderen geeft, toch iets van zingeving probeert te halen uit je eigen jeugd. Met o.a. deze podcast, bereik je een groot publiek. Zoals deze juf, die kinderen dat steuntje in de rug wil geven, maar niet altijd weet hoe. Ik probeer het kind achter het gedrag te zien. Dat is soms lastig. Ik denk dat jouw analyse dat wie zich machteloos voelt, gaat proberen macht te krijgen, mij daar weer een beetje verder bij helpt. Dank!
Pijnlijk laatste stukje.. alsof ik me eigen gedachtes verwoord hoorde worden
Wat een indrukwekkend verhaal. Rick is hoop dat veel mensen bij de politie en beleidsmakers jouw verhaal horen en iets met je waardevolle analyses gaan doen.
Waar op de lijn van -10 tot +10 denk je dat jij zat tijdens je jeugd? En denk je dat het aan de maatschappij is om ervoor te zorgen dat kinderen zoveel mogelijk rond het midden komen?
De gedachte dat “je altijd een keuze hebt” klinkt stoer, maar is vooral een comfortabele leugen van mensen die nooit hebben hoeven overleven. Wie opgroeit met 10–0 achterstand kiest niet “anders” die probeert simpelweg te blijven drijven met het beperkte repertoire dat hij heeft meegekregen. Door verantwoordelijkheid bij het slachtoffer te parkeren, houden we het systeem precies zo scheef als het al was.