In de familie
Zussen Natascha (53) en Anouschka (51) groeiden samen met hun broer op in een gezin waarin hun moeder bijna tien jaar in coma lag. Terwijl zij nog leefde, hertrouwde hun vader en ontstond er een nieuw gezin met een stiefmoeder en een halfzusje. In deze aflevering praten Natascha en Anouschka over leven met meerdere werkelijkheden naast elkaar: over rouw zonder einde en over de spanning tussen loyaliteit en de behoefte aan een eigen, ongefilterde plek voor hun verhaal. Ze vertellen hoe feestdagen beladen raakten en waarom ze sommige momenten liever onder elkaar delen. Een gesprek over samengestelde gezinnen, stille rouw en de vraag hoeveel ruimte er mag zijn voor ieders verdriet.
8 afleveringen
Reacties
11Wat in dit gesprek raakte jou het meest en waarom?
Het zwijgen, er niet over praten, in het gezin.
Hoe Els op bezoek ging bij de moeder in coma en haar vertelde over haar kinderen. Dat siert haar ontzettend. Het omarmen van het originele moederfiguur. Goed hoor. - Chapeau overigens voor het prachtige pleegouderschap waarover wordt gesproken
Mij raakt het beeld van de droom van een kind over de moeder die zoekt naar haar kinderen en dat er dan een “nieuwe moeder” blijkt te zijn en wie er dan weg moet. Dat je daar als kind over nadenkt en het gevoel van loyaliteit en liefde voor je moeder en bijna een schuldgevoel denk ik dat je een ander mama bent gaan noemen. Ik zie mijn eigen kinderen voor me, van ongeveer die leeftijd. Ik kan me niet voorstellen hoe dit geweest is voor jullie. Wat mooi dat jullie zo open spreken hierover. Dank!
Mooie aflevering en veel zó herkenbaar. Onze moeder overleed in 1972 toen wij 1, 3, 6 en 7 waren. Ook met een verhuizing na het hertrouwen, waarna niet meer over overlijden gepraat mocht worden 🥹. Mooi interview 💖
Wat een mooi verhaal en integer gedaan, dit gesprek. Ik vind het vooral mooi dat Els wel altijd de moeder benoemde.
Prachtige podcast. Zo bijzonder dit verhaal voelde pijn voor de jonge zusjes. Zo’n gemis een moeder die er nooit is geweest en voelde ook zoveel pijn bij de droom van de ene dochter die bang was moeder hen niet zou kunnen vinden nadat ze waren verhuisd. Tranen rolde over mijn wangen. Kwam zo binnen🤎
Wat een mooi verhaal over familieleden die om de kinderen heen zijn blijven staan. Mijn man werd ernstig ziek toen mijn kinderen ook zo klein waren. Beide families keken en kijken de andere kant op en negeren de situatie. Mooi om te horen dat het ook anders kan!❤️
Prachtig verhaal! Dankbaar dat het gedeeld wordt ❤️✨
Agh ik herinner me het verhaal nog goed, woonde in de buurt
Ik ben ook zoooo ontroerd. Lieve Natascha en Anouschka ❤️. Vlieg met me mee naar de regenboog 🌈
Wat in dit gesprek raakte jou het meest en waarom?
Mij raakt het beeld van de droom van een kind over de moeder die zoekt naar haar kinderen en dat er dan een “nieuwe moeder” blijkt te zijn en wie er dan weg moet. Dat je daar als kind over nadenkt en het gevoel van loyaliteit en liefde voor je moeder en bijna een schuldgevoel denk ik dat je een ander mama bent gaan noemen. Ik zie mijn eigen kinderen voor me, van ongeveer die leeftijd. Ik kan me niet voorstellen hoe dit geweest is voor jullie. Wat mooi dat jullie zo open spreken hierover. Dank!