Groen

House is een gevoel

Is ecstasy gevaarlijk, vraagt een bezorgde briefschrijver zich af. Daarop reageert de zestienjarige Sander van de Pavert: ‘er is geen reden om je zorgen te maken, ik slik zelf bijna elke week.’ De latere maker van LuckyTV blijkt niet alleen een pleitbezorger van pilletjes, maar ging in de jaren negentig helemaal op in de ravecultuur.

Ik steel

De vijftienjarige Marthe steelt regelmatig uit winkels. In 2011 schrijft ze in een brief naar Achterwerk: ‘het is echt verslavend en zo facking makkelijk’. Ook de achttienjarige Reyhan kent de kick, maar schrijft in haar reactie dat ze eroverheen is gegroeid. Hoe is het afgelopen met deze twee winkeldieven?

Groen

De veertienjarige Koosje is in 1994 een echte ‘alto’, net als de meeste andere leerlingen op de Vrije School waar ze heen gaat. Maar als ze op een dag met knalgroen geverfd haar op school komt, schrikt haar wiskundeleraar daar zo van, dat hij haar naar huis stuurt. Dat pikken haar medeleerlingen niet, dus komen ze in actie.

Een verdrietige moeder

In 1988 staat er bij hoge uitzondering een brief van een volwassene in Achterwerk. Lia wil weten of er lezers zijn die een van hun ouders hebben verloren aan kanker. Haar man is namelijk ongeneeslijk ziek en ze weet niet hoe ze deze boodschap aan haar drie kinderen moet brengen. Lia’s zoon Daan van Geijlswijk maakt een plek voor rouw bij Gedenkpark Bosrust: dewaterspiegel.org/pad-van-heling/

Iets superlulligs

Veerle en haar vriendin hebben het idee dat hun juf bepaalde kinderen in de klas discrimineert. Vooral ‘jongetje M.’ uit Suriname krijgt het te verduren. Ze schrijven er een brief over naar Achterwerk, maar 33 jaar later vraagt Veerle zich af of ze het goed heeft gezien. Ze wil van haar klasgenoot weten hoe hij het eigenlijk zelf heeft beleefd.