De ontdekking van de DNA-structuur

De Slag bij Beverwijk: het kwartier dat het voetbalgeweld voorgoed veranderde

Langs de A9 bij Beverwijk, 23 maart 1997. Een grijs zondag in Noord-Holland. Aan de ene kant van de snelweg de zwarte markt, vol koopjesjagers. Aan de andere kant een weiland. Vlak, open, onopvallend. Op dat veld staan honderden mannen tegenover elkaar. Geen voetbalwedstrijd in de buurt. Wel honkbalknuppels, ijzeren staven, kettingen en messen. De F-Side van Ajax en de S.C.F. van Feyenoord, klaar voor een vechtafspraak die weken van tevoren is gepland. Binnen enkele minuten ligt een man dood in dat weiland. Carlo Picornie, vijfendertig jaar, een van de oudgedienden van de F-Side, wordt neergestoken tijdens de chaos van de confrontatie. Hij overlijdt ter plekke. Het is de eerste dode bij hooligangeweld in Nederland. De schok is enorm. De beelden van dat weiland, de verhalen over de georganiseerde vechtafspraken, de omvang van het geweld: Nederland kijkt ongelovig toe. Hoe heeft dit zo ver kunnen komen? En wat nu? De nasleep is ingrijpend. Strengere veiligheidsmaatregelen in en rondom stadions. Cameratoezicht. Verboden voor bekende hooligans. Procesverbalen en celstraffen. Het Nederlandse voetbal verandert structureel in de jaren na Beverwijk. Maar de diepere vraag blijft: hoe groeit een sportritueel uit tot dit?

De Treinkaping bij Wijster: het kwartier dat Nederland wakker schudde

Dinsdagochtend 2 december 1975. Een gewone stoptrein rijdt over de enkelsporige lijn van Groningen naar Zwolle, door de weilanden van Drenthe. Aan boord forensen, scholieren, mensen op weg naar hun werk. Dan gaat de noodrem erop. Zeven zwaarbewapende Molukse jongeren kapen de trein midden tussen de akkers bij het dorp Wijster. Als machinist Hans Braam, dertig jaar, zijn cabine verlaat om te kijken wat er aan de hand is, schiet kaper Kobus Tuny met een Uzi dwars door de gesloten cabinedeur. Braam sterft ter plekke. Zijn lichaam wordt de trein uitgegooid en blijft dagenlang langs het spoor liggen. In de twaalf dagen die volgen vallen nog twee doden. Leo Bulter, tweeentwintig jaar, dienstplichtig militair, wordt neergeschoten als het eerste geweld de regering niet doet zwichten. En op de derde dag wordt Bert Bierling, eenendertig jaar, econoom, in de deuropening van de trein geplaatst en daar doodgeschoten. Zijn lichaam belandt naast dat van Hans Braam langs de baan. Het beslissende kwartier bij Wijster markeert het moment waarop een naoorlogse zekerheid in Nederland sneuvelde: het idee dat zwaar politiek geweld iets was voor het buitenland. Niet voor een weiland in Drenthe. De Molukkers hadden een echt verhaal van onrecht. Zij werden in 1951 per dienstbevel naar Nederland gebracht na jarenlange trouwe dienst in het koloniale leger, met een belofte van tijdelijk verblijf die nooit werd waargemaakt. Een tweede generatie, opgegroeid in afgelegen woonoorden aan de rand van de Nederlandse samenleving, koos de weg van geweld. Wat maakt dit kwartier beslissend? En wat als de gebroken beloftes nooit waren gemaakt?

De onafhankelijkheid van Indonesië

Jakarta, 17 augustus 1945. Op de veranda van zijn huis aan Pegangsaan Timur 56 leest Soekarno, met Mohammed Hatta aan zijn zijde, een paar regels van een vel papier. Twee dagen na de Japanse capitulatie, in het machtsvacuüm tussen de oude bezetter en de terugkerende kolonisator, roept hij de onafhankelijkheid van Indonesië uit. Geen leger, geen verdrag, geen erkenning. Alleen een huis, een menigte en een woord: Merdeka. In deze aflevering reconstrueren we het kwartier waarin een eeuwenoude kolonie zich losmaakte van Nederland. De ontvoering naar Rengasdengklok, de nacht waarin de tekst werd opgesteld in het huis van een Japanse admiraal, en de proclamatie die de Indonesische Revolutie ontketende. Het einde van Nederlands-Indië begon op een veranda, in minder tijd dan een nieuwsuitzending duurt. Wat als de pemoeda's niet hadden ingegrepen, en Soekarno en Hatta hadden gewacht?

De atoombommen op Hiroshima en Nagasaki

Hiroshima, 6 augustus 1945, vijftien minuten over acht in de ochtend. Op tienduizend meter hoogte opent de Enola Gay zijn bomluiken. Drieënveertig seconden later detoneert Little Boy boven de stad, en de wereld stapt het atoomtijdperk binnen. In deze aflevering reconstrueren we het beslissende kwartier waarin kolonel Paul Tibbets en bommenrichter Thomas Ferebee de eerste atoombom op een stad afwerpen. We volgen de weg ernaartoe: het geheime Manhattan Project, de Trinity-test van Robert Oppenheimer en de beslissing van president Harry Truman. En we staan stil bij wat er beneden gebeurt, door de ogen van dominee Kiyoshi Tanimoto, die de explosie op twee kilometer afstand overleeft. Drie dagen later valt Fat Man op Nagasaki. Op vijftien augustus capituleert Japan en eindigt de Tweede Wereldoorlog. Maar een nieuw tijdperk begint: dat van de wapenwedloop, de nucleaire afschrikking en de Koude Oorlog. Waren de bommen noodzakelijk om de oorlog te beëindigen? En wat als dat kwartier boven Hiroshima anders was verlopen?

Jimi Hendrix' volkslied op Woodstock

Bethel, New York, 18 augustus 1969. Het is vroeg in de ochtend en het Woodstock-festival ligt op sterven na dood. Van de half miljoen bezoekers zijn er nog dertig- tot veertigduizend over, moe en bemodderd. Dan beklimt een zesentwintigjarige Jimi Hendrix het podium met zijn witte Stratocaster. Wat volgt is misschien wel het beroemdste protest uit de muziekgeschiedenis. Geen leus, geen toespraak, alleen een gitaar. Hendrix ontleedt het Amerikaanse volkslied, vult het met krijsende feedback die klinkt als bommen en mitrailleurs, en dwingt een verdeeld land om naar zichzelf te luisteren, midden in de Vietnamoorlog. In deze aflevering reconstrueren we het kwartier waarin Hendrix de Star-Spangled Banner voorgoed veranderde. Hoe een vertraagd schema en een geslonken publiek dit moment juist mogelijk maakten. En waarom een boer genaamd Max Yasgur, op wiens weiland het allemaal gebeurde, geloofde dat een halve miljoen jongeren iets aan de wereld hadden bewezen. Wat als Hendrix die ochtend een veiliger nummer had gespeeld?