دلا بسوز که سوز تو کارها بکند

از خون جوانان وطن

محمدرضا شجریان آلبوم راز دل هنگام می و فصل گل و گشت چمن شد دربار بهاری تهی از زاغ و زغن شد از ابر کرم، خطه ری رشک ختن شد دلتنگ چو من مرغ قفس بهر وطن شد چه کج‌رفتاری ای چرخ چه بدکرداری ای چرخ سر کین داری ای چرخ نه دین داری، نه آئین نه آیین داری ای چرخ از خون جوانان وطن لاله دمیده از ماتم سرو قدشان، سرو خمیده در سایه گل بلبل از این غصه خزیده گل نیز چو من در غمشان جامه دریده چه کج‌رفتاری ای چرخ چه بدکرداری ای چرخ سر کین داری ای چرخ نه دین داری، نه آئین داری نه آیین داری ای چرخ از اشک همه روی زمین زیر و زبر کن مشتی گرت از خاک وطن هست به‌سر کن غیرت کن و اندیشه ایام بتر کن اندر جلو تیر عدو، سینه سپر کن چه کج‌رفتاری ای چرخ چه بد کرداری ای چرخ سر کین داری ای چرخ نه دین داری، نه آیین داری ای چرخ

رهزن اهل هنر

رهزن اهل هنر بخشی از موسیقی متن فیلم دلشدگان دو بیتی اول این آواز در آلبوم موجود نیست و فقط در موسیقی متن فیلم وجود دارد. روح استاد شجریان شاد =============== گر ز حال دل خبر داری بگو ور نشانی مختصر داری بگو مرگ را دانم؛ ولی تا کوی دوست راه اگر نزدیکتر داری بگو ارغنون ساز فلک رهزن اهل هنر است ارغنون ساز فلک؛ رهزن اهل هنر است چون از این غصه ننالیم چون از این غصه ننالیم چرا نخروشیم گل به جوش آمد و از می‌نزدیمش؛ آب‍‍ی لاجرم؛ زآتش حرمان و هوس میجوشیم حاف‍‍ظ؛ این حال عجب با که توان گ‍‍فت با که توان گفت؛ که ما بلبلانیم بلبلانیم؛ که در موسم گل خاموشیم

دلا از دست تنهايي به جونم

ساز و آواز «دلا از دست تنهایی به جانم» دوبیتی از باباطاهر عریان سنتور مرحوم پروز مشکاتیان و آواز محمدرضا شجریان آلبوم آستان جانان دلا از دست تنهایی به جونوم؛ ز آه و ناله ی خود در فغونُم… شوان تار از درد جدایی؛ کره فریاد مغز استخونم عزیزون از غم و درد جدایی… به چشمونم نمونده روشنایی… فلک کی بشنوه آه و فغونم؛ به هر گردش زنه آتش به جونوم… یک عمری بگذرونم با غم و درد…. خدا با غم و درد… به کام دل نگرده آسمونم… نمیدونم دلم دیوونه ی کیست… نمیدونم دلم دیوونه کیست.. دوست… اسیر نرگس مستونه ی کیست… آخ نمیدونم دل سرگشته ی ما کجا میگردد و در خونه ی کیست… مو کز سوته دلانم چون ننالم؟ مو کز بی حاصلانم چون ننالم… چون ننالم… نشسته بلبلان با گل بنالند؛ مو که دور از گلانم چون ننالم… نصیب کس نبی درد دل ما؛ که بسیاره غم بی حاصل ما ای یارم… کسی بو از غم و دردم خبردار؛ که داره مشکلی چون مشکل ما دلی دیرم که بهبودش نمی بو… نصیحت میکنم؛ سودش نمی بو به بادش میدهم نش میبرد باد؛ بر آتش مینهم دودش نمی بو بود درد مو و درمونم از دوست… بود وصلِ مو و هجرونم از دوست… اگه قصابم از تن واكره پوست؛ جدا هرگز نگرده جونم از دوست ما آن آزرده بی خانمونم؛ مو آن محنت نصيب سخت جونوم مو آن سرگشته خارم در بيابون؛ كه هر بادی وزه پيشش دوونم… به صحرا بنگرم؛ صحرا ته بينم… به دريا بنگرم؛ دريا ته وينم به هر جا بنگرم كوه و در و دشت؛ نشان از قامت رعنا ته وينم… مو كه افسرده حالم؛ چون ننالم؟ شكسته پر و بالم؛ چون ننالم… همه گويند فلانی ناله كم كن؛ ته آيی در خيالم چون ننالم به آهی گنبد خضرا بسوجم… فلك را جمله سر تا پا بسوجم… بسوجم ار نه كارم را بساجی؛ چه فرمايی بساجی يا بسوجم غمِ عشقت، بيابون پرورم كرد هوای بخت بی بال و پرم كرد… به ما گفتی صبوری كن صبوری… صبوری طرفه خاكی بر سرم كرد

پاسبان حرم دل

شعر: دو بیت اول از حافظ – دو بیت آخر اشعار قدیمی آواز شوشتری آلبوم: دلشدگان (شوشتری) پاسبان حرم دل شده‌ام شب همه شب شب همه شب پاسبان حرم دل شده‌ام شب همه شب تا در این پرده جز اندیشه او نگذارم (تکرار شوشتری) دیده بخت به افسانه او شد در خواب دیده بخت به افسانه او شد در خواب کو نسیمی ز عنایت که کند بیدارم (تکرار شوشتری) یارم به یک لا پیرهن خوابیده زیر نسترن یارم به یک لا پیرهن خوابیده زیر نسترن ترسم که بوی نسترن مست است و هشیارش کند ترسم که بوی نسترن مست است و هشیارش کند (تکرار شوشتری) ای آفُتاب آهسته نه پا در حریم یار من ترسم صدای پای تو خواب است و بیدارش کند ترسم صدای پای تو خواب است و بیدارش کند (تکرار شوشتری) ای آفُتاب آهسته نه پا در حریم یار من ترسم صدای پای تو خواب است و بیدارش کند خواب است و بیدارش کند خواب است و بیدارش کند

دلا بسوز که سوز تو کارها بکند

محمدرضا شجریان آلبوم فریاد آواز ابوعطا، شور دلا بسوز که سوز تو کارها بکند نیاز نیم شبی دفع صد بلا بکند عتاب یار پری چهره عاشقانه بکش که یک کرشمه تلافی صد جفا بکند ز ملک تا ملکوتش حجاب بردارند هر آن که خدمت جام جهان نما بکند طبیب عشق مسیحادم است و مشفق لیک چو درد در تو نبیند که را دوا بکند تو با خدای خود انداز کار و دل خوش دار که رحم اگر نکند مدعی خدا بکند ز بخت خفته ملولم بود که بیداری به وقت فاتحه صبح یک دعا بکند بسوخت حافظ و بویی به زلف یار نبرد مگر دلالت این دولتش صبا بکند