Kinderachtig de podcast
Omgaan met de dood
Beschreibung
De dood hoort bij het leven. En toch voelt het altijd alsof het iets is dat een ander overkomt. Alsof wijzelf onsterfelijk zijn, en onze kinderen al helemaal. Maar wat als dat niet zo is? Wat als de dood ineens dichtbij komt? Wat doe je als je kind vragen stelt over dit onderwerp? Wat vertel je wel, en wat liever niet? Bescherm je je kind door de waarheid te verzachten, of is eerlijkheid altijd de juiste keuze, hoe moeilijk ook? We kregen ontzettend veel mooie reacties van luisteraars op dit thema. Voor ons was het een bijzonder en waardevol gesprek. We hopen dat jij er ook iets in vindt. Wil je adverteren in deze podcast? Stuur een mailtje naar adverteren@bienmedia.nl. ---------------------------------------- Hosted on Acast. See acast.com/privacy [https://acast.com/privacy] for more information.
2 Monate für 1 €
Dann 4,99 € / Monat · Jederzeit kündbar.
- Podcasts nur bei Podimo
- 20 Stunden Hörbücher / Monat
- Alle kostenlosen Podcasts
Alle Folgen
121 Folgen
Kommentare
12Onze dochter was net geen 2 toen haar opa overleed door een ongeluk. Open kist was het in een familie kamer. Een week lang elke dag met haar daar geweest. Eerst even kijken en rond en spelen. Uiteindelijk wilde ze zelf in de kist kijken. Dat heeft ze gedaan. Altijd gezegd dat hij was overleden en niet aan het slapen was. Voor ons is dit het leven en daar hoort dit ook bij.
Ik herken me heel erg in jou Charlot! Ik heb ook best wel veel angst voor de dood. Als ik erover nadenk en dan denk dat het opeens ophoudt, dat je niet weet "wat dan", maar het wel onvermijdelijk is, kan ik echt in paniek raken. Vreselijk! Ik wil het boek "na dit leven" nog weleens lezen, van een neurochirurg die mega sceptisch was over een eventueel hiernamaals, maar na een bijna dood-ervaring met een tijd hersendood bepaalde dingen heeft meegemaakt die wel een hiernamaals verklaren.
Een van mijn eerste herinneringen als kind is dat ik niet mee mocht naar de begrafenis van mijn oma. Ik was toen 4 en mijn oudere broers mochten wel mee en alleen ik moest logeren bij vrienden. Ik weet nog dat ik hier heel boos over was. Mijn ouders vonden mij te jong (en ik snap ook wel dat drie kinderen wat veel is op een begrafenis en m’n vader was erg kapot van haar dood). Maar ik weet het nog goed. Dus met dat in gedachten zou ik nu mijn kinderen wel meenemen.
Boekjes tip: een boom vol herinneringen.
Nog zo’n cliché de dood maakt het iedere dag waard om te leven. Eentje die wel klopt! Overigens nog een dingetje wat ik had gemist. Wij hebben als tip gekregen om nooit te zeggen dat de overledene slaapt, dit omdat dit angst voor gaan slapen kan geven.
Ik vind de rubriek “Wat heeft Charlot Dorland deze week gekocht” helemaal geweldig!
Wat een mooi gesprek! En inderdaad eigenlijk goed om dat te voeren voordat het aan de hand is. Ik vond het best zwaar en spannend om mijn dochter op dit soort momenten goed te begeleiden. Ik ben naar haar vanaf het begin altijd heel eerlijk geweest en heb al haar vragen altijd geprobeerd te beantwoorden.
‘Ja iedereen gaat ooit een keer dood, maar de meeste pas als ze heel oud zijn, of als iemands lichaam zo ziek is dat ze het niet meer beter kunnen maken’ ‘als iemand dood is is diegene ook echt fysiek weg en kan niet meer terugkomen’ etc. Ook een tip: zeg nooit tegen kinderen dat ‘iemand voor altijd slaapt’, aangezien ze zelf natuurlijk ook elke dag slapen en dat onderscheid niet kunnen maken, waardoor ze slaapangst kunnen ontwikkelen.
Het favoriete boekje om mijn dochter (toen 4) voor te lezen was ‘Dag opa’ van Jelleke Rijken. Volgens mij nu (tijdelijk) niet te koop, maar vaak wel te lenen bij de bieb.
Op de middelbare school had ik een meisje in de klas. Haar vader was overleden. Op de dag van de begrafenis werd ze niet mee genomen omdat ze dachten haar zo te beschermen. Het is voor haar een groot trauma gebleven. Toen mijn tante een paar jaar terug overleed, voelde ik pas dat ik rust had, toen ik haar in de kist zag liggen. Idk.. afscheid/bewijs dat het "goed gaat" ofzo?
Ik heb nu al voor de tweede week op rij dat ik deze podcast niet kan afspelen. 🥲 Heeft iemand anders daar ook last van?
Voor mijn nichtje van 6 zijn haar opa (vader van haar vader), oma (moeder van haar moeder) en de hond die mijn moeder had allemaal sterretjes in de hemel. We benoemen dat ze jammergenoeg dood zijn en nemen hun alle drie in allerlei herinneringen wel mee. 💫
Onze dochter was net geen 2 toen haar opa overleed door een ongeluk. Open kist was het in een familie kamer. Een week lang elke dag met haar daar geweest. Eerst even kijken en rond en spelen. Uiteindelijk wilde ze zelf in de kist kijken. Dat heeft ze gedaan. Altijd gezegd dat hij was overleden en niet aan het slapen was. Voor ons is dit het leven en daar hoort dit ook bij.
Ik herken me heel erg in jou Charlot! Ik heb ook best wel veel angst voor de dood. Als ik erover nadenk en dan denk dat het opeens ophoudt, dat je niet weet "wat dan", maar het wel onvermijdelijk is, kan ik echt in paniek raken. Vreselijk! Ik wil het boek "na dit leven" nog weleens lezen, van een neurochirurg die mega sceptisch was over een eventueel hiernamaals, maar na een bijna dood-ervaring met een tijd hersendood bepaalde dingen heeft meegemaakt die wel een hiernamaals verklaren.